داستان کودتای سال ۱۹۷۴ که دیکتاتوری راست‌گرای پرتغال را سرنگون کرد؛ حکومتی که سیاست‌های فاشیستی دیکتاتور قدیمی، آنتونیو سالازار را ادامه می‌داد. فیلم روایتگر داستان دو کاپیتان جوان ارتش است که در این کودتا نقش داشتند.

مونتیرو با اقتباس الهام‌بخش خود از ضد‌افسانه رابرت والزر، نویسنده رادیکال سوئیسی، از شکوه بصری فیلم‌های قبلی‌اش فاصله زیادی گرفته است. مونتیرو با محدود کردن دقیق بخش تصویری، صفحه نمایش را تقریباً کاملاً سیاه نگه می‌دارد تا در عوض بر صدای سفیدبرفی، شاهزاده، ملکه و شکارچی تمرکز کند که درگیر بحثی طولانی درباره عشق، اراده آزاد و رویدادهایی هستند که منجر به سوءقصد سرنوشت‌ساز به جان دختر جوان شد. سفیدبرفی با وجود سادگی بصری‌اش، با تصاویر تکان‌دهنده‌ای آغاز می‌شود که بیننده را تسخیر می‌کند؛ عکس‌های سیاه و سفید بدنامی از والزر که پس از سکته قلبی در سن هفتاد و هشت سالگی در خارج از یک آسایشگاه سوئیسی، بی‌جان روی برف افتاده است؛ تحققی عجیب از مفهوم «مرگ مؤلف» که در نقد ادبی پست‌مدرن بسیار کلیدی است.

ژوائو د دئوس پس از ملاقات با فرستاده‌ای از سوی خدا، دوست‌دختر رفیقش را در یک بازی تاس برنده می‌شود.